17
Απρ.
10

απο athensvoice

Τώρα

Χαίρομαι κάπου μέσα μου επειδή αυτά που έγραφα τις προάλλες βλέπω να γράφονται κι αλλού κι άλλοι άνθρωποι να συμφωνούν. Αυτές οι συμπτώσεις είναι που σε κάνουν να ξεχνάς έστω για λίγο ότι κυνηγάς ανεμόμυλους. Χτες το βράδυ χόρευα με τις ώρες swing, ήταν μια από κείνες τις φορές που η μουσική έμπαινε μέσα μου, με καταλάμβανε και κινούσε το σώμα μου με πολύ λίγη προσπάθεια να το ελέγξω και να το κατευθύνω. Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν λίγο αλλοπρόσαλλο αλλά δεν μ’ ένοιαζε και τόσο, παρά μονάχα όταν κοιτούσα τα ζευγάρια να ακολουθούν εκπαιδευμένα τις κινήσεις του χορού και αναρωτιόμουν γιατί, γιατί εκείνα δεν αφήνονται ελεύθερα στη μουσική και γιατί εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω τις φόρμες τους, που στην τελική είναι και εντυπωσιακές και απ’ ό,τι φαινόταν διασκεδαστικότατες.

Περίπου τώρα, έχει συγκέντρωση στα Προπύλαια και μετά πορεία για την άμεση απελευθέρωση του Μάριου Ζ., ο οποίος συνελήφθη και προφυλακίστηκε τελείως άδικα και χωρίς το παραμικρό ενοχοποιητικό στοιχείο πέραν από τη μαρτυρία ενός ακόμη επίορκου μπάτσου.

Ο Μάριος έστειλε σήμερα μία ακόμη, την τρίτη του, επιστολή από τα κρατητήρια. Είναι άκρως πολιτική και φυσικά εκφράζει τα αυτονόητα ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη χρησιμοποιούνται σαν μέσα κρατικής καταστολής και ότι όλοι μας έχουμε το δικαίωμα να σκεφτόμαστε, να μιλάμε και να πράττουμε ελεύθερα, και όταν αυτά τα δικαιώματα καταπατούνται, έχουμε την υποχρέωση να αντιδρούμε, ώστε να θυμίζουμε στους άρχοντες ότι δεν είμαστε ούτε ηλίθιοι, ούτε τυφλοί, ούτε κουφοί. Δεν είναι ακριβώς αυτά τα λόγια του και ίσως και να παραφράζω τα νοήματά του, οπότε νομίζω ότι αξίζει να διαβάσετε την ίδια την επιστολή, για να δείτε πώς εκφράζεται ένας άνθρωπος που γνώρισε μια από τις βρώμικες πλευρές της “ελληνικής δημοκρατίας”, και πώς ο φόβος με τον οποίο οι κατασταλτικές δυνάμεις προσπαθούν να μας κάνουν να σιωπούμε, θα τους γυρίζει πάντοτε πίσω σαν οργή και πολιτική συνειδητοποίηση.

Δεν θα πάω σήμερα στην πορεία. Βρίσκω αμέτρητες δικαιολογίες για να με πείσω πως η απόφασή μου είναι σωστή. Και όμως κατά βάθος ξέρω πως δύο από τους λόγους είναι οι πιο αληθινοί. Ο ένας είναι η απογοήτευση, μια απογοήτευση που χτίστηκε σιγά σιγά μέσα από την έντονη κατά διαστήματα ενασχόληση με τα κοινά, μια απογοήτευση που συχνά δηλητηριάζει με κυνισμό κάθε αγνή πρόθεση και καταδικάζει την δηλωμένη ως πολιτική αγνότητα που συναντώ σπάνια μεν αλλά ευτυχώς ακόμη συναντώ. Έχω φωνάξει, έχω χτυπηθεί, έχω κυνηγηθεί, πνιγεί στα χημικά και κλάψει, έχω περπατήσει αμέτρητα χιλιόμετρα για τον ένα ή τον άλλο λόγο, κάποιο σκοπό σοβαρό που δεν αφορούσε μονάχα εμένα και τα συμφέροντά μου. Και πάντοτε κατέληγα νιώθοντας μέσα μου ένα κενό. Ό,τι κι αν έκανα το σύστημα ήταν τόσο καλά δομημένο που όλοι αυτοί οι κόποι μου περνούσαν τελείως απαρατήρητοι, γνωστοί μονάχα σε μένα και σε μια χούφτα ανθρώπων που τύχαινε να βρίσκονται γύρω μου. Οι δημοσιογράφοι με διαστρέβλωναν, οι πολιτικοί επίσης, οι δικαστές, ακόμη και οι περαστικοί από την ασφάλειά τους.

Ο ένας λόγος λοιπόν είναι η απογοήτευση, το ότι οι προσπάθειές μου να ακουστώ και να κάνω τις απόψεις μου γνωστές θα αποτύχει πλήρως και συστηματικά και σαν τελικό αποτέλεσμα δεν θα πετύχω το παραμικρό.

Ο άλλος λόγος είναι πιο ανθρώπινος και πιο πρωτόγονος, και είναι ο φόβος. Τα σώματα ασφαλείας έχουν εξαχρειωθεί, χρησιμοποιούνται τόσο συχνά για να δείρουν άοπλους αθώους, που οι άνθρωποι που τα αποτελούν έχουν ξεχάσει όχι μόνο ότι η δουλειά τους είναι να προστατεύουν αυτούς τους ανθρώπους που βαράνε, αλλά έχουν χάσει και κάθε ίχνος ανθρώπινης υπόστασης, κραυγάζοντας σαν τέρατα, κοιτάζοντας σαν τέρατα και χτυπώντας σαν τέρατα. Είναι τρομακτικό και μόνο να σκέφτεσαι ότι τα εκτρέφουν τόσο συστηματικά αυτά τα τέρατα και τα συγχαίρουν μετά από κάθε επιτυχημένη “επέμβασή” τους. Με το φόβο είχα συνηθίσει πάντοτε να κατεβαίνω σε πορείες, με το φόβο ότι μπορεί σε λίγες ώρες να είμαι νεκρός ή ξυλοκοπημένος σε ένα νοσοκομείο να με κατηγορούν για “πρόκληση σωματικής βλάβης”. Και με μεγάλη ντροπή ανακαλύπτω ότι έχω βαρεθεί να φοβάμαι, και σαν συνέπεια ψάχνω δικαιολογίες για υποχρεώσεις, χρονικά περιθώρια, συγκοινωνίες και ό,τι άλλο μου έρχεται για να αποφύγω να ξανανιώσω και πάλι τον τρόμο όταν εξαπολύουν τα τέρατα για να μας φάνε κι εμάς και τις ιδέες μας.

Και με όλα αυτά, το μόνο που προσπαθώ να κάνω είναι να απαλύνω λίγο τις τύψεις μου, που αντί να κατέβω και να φωνάξω για άλλη μια φορά για μια ακόμη αδικία και παρανομία του κράτους, θα αφήσω κάποιους άλλους να αντιμετωπίσουν αυτή τη βρωμιά που μας έχουν αναγκάσει να γευόμαστε και να ζούμε καθημερινά. Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι που δεν νιώθουν τύψεις για ό,τι συμβαίνει γύρω τους και που δεν σκέφτονται ότι είναι συνυπεύθυνοι για όλα τα κακά του κόσμου, άραγε αυτοί οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι; Να τη χαίρονται τέτοια ευτυχία, εγώ θα χορεύω swing κλαίγοντας και γελώντας μαζί στα μούτρα τους.

link: http://blogs.athensvoice.gr/spiders/?p=14

Advertisements

0 Responses to “απο athensvoice”



  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


43
ΗΜΕΡΕΣ & ΝΥΧΤΕΣ

ΑΔΙΚΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ

Θέλω να μου έρχεται email με τα άρθρα του blog στην δ/νση:

Μαζί με 20 ακόμα followers